Dom

Rodzice zawsze potrafili powstrzymać świat rzeczy

przed rozpadem. Mama skwapliwie sprzątała kurze

z szaf, a tata naprawiał domowe sprzęty, zmieniał

boazerię. Ja chyba tego nie potrafię. Moje biurko

zarósł mech, a łóżko jest już całkiem spróchniałe.

Pamiętam, że kiedyś wierzyłem w przestronność

owego tunelu, który łączy kamień i światło. Dzisiaj

wiem już, że nie wolno zbyt pochopnie czegokolwiek

nazywać. Boazeria. Mech. Kamień. Podobno słowo

dyskurs pochodzi od łacińskiego discurrere,

co oznacza: biec w różne strony.

Język pozostanie mym domem. Powracam więc

do uśmiechu moich rodziców, jak do ogrodu.

Mumu humu

Na horyzoncie, Mago, zapaliłem gwiazdę.
Przed nami ciepłe, wonne wrzosowisko
pełne życzeń i ciszy. Dawno przestaliśmy
ufać gramatyce. I dziś już bez strachu
wyciągamy dłonie ku dzikim zwierzętom.

Ruszyliśmy, Mago, na oślep przed siebie.
Popatrz, jaka mała i krucha jest Ziemia.
Jaki pusty wszechświat. Zapalmy kadzidła.
I oddajmy twarze wiatrowi i morzu.
Tyle snów się rozbija o nieczuły piasek.

Nie pozwólmy, Mago, zwyciężyć algebrom
nie dopuśćmy próżni do mydlanych baniek.
Bawmy się i tańczmy. Do ostatniej chustki.
Mocno się trzymajmy na każdym zakręcie.
Nasz okręt niech podąża ku tęczowym skałom.